Denk jij dat ook wel eens?
Ik heb dat zo vaak gedacht.
Toen ik steeds minder paniek aanvallen kreeg doordat ik m’n lichaam weer durfde te gaan voelen tijdens de haptotherapie. Als ik dat eerder had geweten, had ik daar veel eerder mee begonnen.
Toen ik m’n nierdiagnose kreeg en ik me écht ging verdiepen in het effect van voeding en leefstijl en hoe dat in mijn geval mijn nieren stabiel houdt. Als ze de diagnose eerder hadden gevonden en ik eerder meer had geweten…
Om het maar niet over de minder gezonde relaties die ik heb gehad te hebben…
En toch, ik kon niet eerder beginnen dan ik deed.
Niet omdat ik lui was, of omdat ik het niet wilde.
Maar omdat die versie van mij, de versie die 15 jaar geleden paniek aanvallen had, nog niet wist wat ik nu weet. Ze had die ervaring nog niet. Die moed nog niet. Ze deed wat ze kon met wat ze had.
En ja, achteraf had ik graag eerder geweten wat ik nu weet. Maar die kennis, die heb ik juist door die omweg gekregen.
Die jaren met paniek leerden me hoe helder mijn lijf kan communiceren. Die diagnose leerde me daar nog een paar lagen dieper in te gaan. Die relaties leerden me om beter voor m’n grenzen op te komen.
Zelfs die ezel die zich zes keer stoot? Jahoor, dat ben ik. Maar wanneer ik me stootte, leerde ik vaak wel iets. Ook al zat ik er toen niet per se op te wachten.
dat je nog niet bent begonnen, of dat je te laat bent. Dat je het had moeten weten…
Je bent niet te laat, je doet wat je kan. Keuzes maak je niet wanneer je er klaar voor bent, je maakt ze wanneer je ze maakt en dat is precies op tijd.
veel liefs,
