Jaren geleden maakte ik mijn porridge voor een vriend bij wie ik logeerde. Toen hij het proefde, zei hij: ‘Lekker, maar er zit te veel kardemom in’. Ik herinner me dat ik verbaasd was. Te veel kardemom? Ik proefde de pap. Lekkere pap, vond ik. Hoe kon hij één specerij uit een hele pan eruit pikken?

Ik ben opgegroeid met de Nederlandse keuken, waar het kruidenrek bestond uit zout, peper, kerrie, nootmuskaat, kaneel en ik denk dat dat het zo’n beetje was. Nootmuskaat over de bloemkool of de bonen. Zout, peper, en wat kaneel voor de zoete gerechten. Later, toen ik écht leerde koken, had ik een hele kast vol kruiden en volgde ik recepten tot op de letter. Het eten smaakte lekker, maar ik kon je zeker niet vertellen welk kruid wat deed.

Dus nee, ik proefde geen „te veel kardemom”. Mijn tong was simpelweg nog niet getraind.
De grootste verandering daarin was tijdens mijn eerste jaar Ayurveda opleiding, tijdens de module kruidenkunde. We leerden kruiden en specerijen één voor één te proeven: wat doet het in je mond, welke eigenschappen merk je qua smaak, en in je lichaam? Verwarmend of verkoelend, uitdrogend of bevochtigend, scherp of zacht. Het klinkt een beetje abstract, maar als je het probeert, gaat er een hele wereld open,b althans, dat was bij mij zo.