en we zijn nog steeds druk met de bouw van de yurt. Omdat het weekend is doen we wel wat rustiger aan. We begonnen laat en het is een hete dag.

Ik was wat kleine dingen aan het doen, toen ik me ineens helemaal uitgeput, zó moe. Ik bedacht dat ik eigenlijk al langer te veel had gedaan, en dat de rustdag van gisteren nu pas liet zien hoe moe ik werkelijk was van het verhuizen en bouwen.

Het was ook bijna lunchtijd, dus ik dacht: laat ik gewoon eten, ik had nog niet echt een gevoel van honger, maar als ik druk ben is mijn eetlust niet altijd even duidelijk, totdat ik bijna omval.

Ik warmde de lunch van gister op en ging zitten. Terwijl ik daar zat was er dit gevoel, niet precies angst, maar een soort opgejaagde, vermoeide nerveuze energie ergens hoog in mijn lichaam.

En toen ik begon te eten voelde ik de energie langzaam terugkomen. Dat onrustige nerveuze gevoel kalmeerde en de subtiele spanning die in m’n hele lijf aanwezig bleek te zijn, liet rustig los. Ik zakte weer in mijn lijf, een gevoel van gronding.

Wat me nog het meest verbaasde is dat ik me na de maaltijd helemaal niet meer slaperig voelde, zoals ik had verwacht. Ik voelde me juist weer energiek.

Ik weet dat eetlust of honger zich op verschillende manieren kan laten zien. Soms is het zwakte in m’n armen, soms een gammel gevoel m’n benen, soms gewoon leegte in m’n buik of snel duizelig. Deze keer was het uitputting, maar echt intense uitputting. En dat deed me denken aan verschillende mensen, cliënten, mede-nierpatiënten, degenen die kampen met chronische vermoeidheid.