Na dagen regen kwam de noordenwind opzetten. Koud, droog en scherp.
Ik was ook veel buiten – wandelen, klusjes, en deze week bezoeken we de community waar we eerder woonden.

Dat betekende 6 uur in de auto rijden, en alles stapelt zich dan op.
En dat kon ik merken. Mijn lippen kregen dat strakke, droge gevoel. Nog niet gebarsten, maar bijna. Mijn onderbenen hadden toen ik keek die ruwe, schilferige textuur. Mijn neus was ook droog en gevoelig.

Dit is normaal. Dit is wat lichamen doen in de winter. Koud en droog buiten betekent koud en droog van binnen. Voor mij zijn het mijn lippen, onderbenen en neus, maar het kan eigenlijk overal zijn.
Maar dat het normaal is betekent niet dat je het moet negeren.

Want dit is wat er gebeurt als je dat wel doet:
Je lippen kunnen echt barsten. Misschien zelfs gaan bloeden. Ze doen pijn elke keer als je praat of eet. Je benen worden ruwer. Je bloedsomloop werkt slecht waardoor je voeten koud blijven, ongeacht hoeveel sokken je aantrekt. ’s Nachts krijg je misschien kramp in je kuiten. En als je toch al snel koud bent? Dan pik je nog makkelijker elke verkoudheid op die langskomt.

Dit is vata die zich ophoopt. In Ayurveda brengt de winter kou en droogte (afhankelijk van het weer), beide vata kwaliteiten. Voeg daar reizen aan toe (beweging, ook vata), buiten zijn in de wind (meer kou, beweging en droogte), en je lichaam krijgt een vata overload – droog, ruw, verkrampt.