Vier jaar geleden deed ik mijn eerste ayurvedische reset, tijdens mijn opleiding tot yogatherapeut. Twee jaar eerder had ik op doktersadvies mijn eetpatroon al drastisch aangepast voor mijn nieren, dus ik wist dat ik strenge diëten aankon. Maar dit was anders. Het was niet ‘op recept’ en ook niet verplicht voor mijn gezondheid, ik had er zelf voor gekozen, wat betekende dat ik er ook weer mee kon stoppen. Ik was net verhuisd naar een community waar we elke dag samen lunchten, om half drie, wat normaal is voor Spanjaarden, maar niet voor mij.
De reset vraagt je om te stoppen met snacken en je spijsvertering echt de ruimte te geven tussen de maaltijden door. Dus ontbijten rond acht uur en lunchen om half drie: dat was vanaf dag één geen optie. Tegen de middag raasde mijn agni en was ik ‘hangry’, en een ‘hangry’ ik is niet geschikt voor community life.
Dus zodra ik honger kreeg begon ik te eten, in mijn eentje. En daar was het dan, waar ik zo tegenop had gezien: degene zijn die het anders doet.
Toen kwamen de maaltijden zelf. Gezamenlijk eten in een keuken met mensen die er echt hun best deden met koken, betekende elke dag een klein buffet. Er was altijd een grote salade, een paar warme gerechten, geuren, texturen, keuzemogelijkheden. En ik, midden aan tafel met mijn kommetje. Eén eenvoudig, warm, goed gekruid gerecht. Het zag eruit als drab en een beetje zielig. Een deel van mij voelde zich tekortgedaan, alsof ik mezelf strafte met een kom rijst, mungbonen en groenten, terwijl de rest een feestje vierde.
Mijn lichaam zei iets anders. Na een tijdje voelde ik me meer gehydrateerd, lichter na het eten en poepte ik veel gemakkelijker , aangezien ik van nature het type was dat regelmatig last had van zeer ongemakkelijke constipatie. Terugkijkend was dat dagelijkse buffet een hele opgave voor elke spijsvertering: rauw, halfgaar, twaalf dingen op één bord, het meeste niet goed gekruid, vaak te pittig (dat is niet hetzelfde). Een feest voor de zintuigen en een niet zo geweldige puzzel voor de darmen. Mijn zielige kommetje was het best verteerbare wat mijn lichaam zich kon wensen.
Het vreemdste was wat er in mijn hoofd gebeurde. Mijn hoofd had een verhaal klaar: jij bent raar, de ingewikkelde, je past er niet bij.
Later, in gesprekken met mijn community mensen, bleek dat niemand dat echt dacht. Verschillende van hen zeiden juist het tegenovergestelde, dat het inspirerend was om te zien hoe iemand zo openlijk voor zichzelf zorgde.
Mijn hoofd had een hele mening over wat andere mensen dachten, en andere mensen dachten dat simpelweg niet.
Dat is wat een reset doet, naast het eten. Het laat je zien hoe sociaal eten is, hoe luidruchtig je hoofd wordt als je iets anders doet, en hoe subtiel echt genot is: een warme kom waar je lichaam iets aan heeft, en de lichtheid en energie daarna, en makkelijker naar het toilet gaan.
En ja, mijn kitchari smaakt nu veel beter dan die lente. Het duurde even voor ik de kruidenmix goed had en flinke lepel ghee doet wonderen.
Over twee weken begint de Herftreset. Het is het zachtere zusje van de voorjaarsreset. Deze is wat korter, minder gericht op het opruimen en meer op het opbouwen van een sterke spijsvertering voor de winter. Er zijn zes plaatsen beschikbaar en één-op-één begeleiding is inbegrepen. Volgende week meer hierover.
Voor nu: waar zou je het meest bang voor zijn dat een reset je zou ontnemen?
Veel liefs,
Rianne
