Wat een maand reizen kan doen

Een maand reizen door Nederland en Israël: ondervraging op het vliegveld, een nacht in de woestijn, koude overnight oats, de Dode Zee, en een lijf dat me bij thuiskomst een kleine rekening stuurde. Over wat reizen met je ritme doet, en waarom mijn dagelijkse routines de reden zijn dat ik er volop van kon genieten.

De reis ging eindelijk gebeuren

Voordat ik vertrok, wist ik dat het een intense maand zou worden, wat mijn lijf mij ongetwijfeld ging laten zien. En tegelijkertijd keek ik er zo naar uit om mijn eigen familie en vrienden in Nederland te zien en daarna Itay en zijn familie en vrienden in Israël te ontmoeten. Een land waar ik nog nooit eerder ben geweest en waar het ingewikkeld is.

Ik had net mijn niertests laten doen, met goede resultaten, en ik weet inmiddels wat mijn lichaam aankan en hoe ik goed kan herstellen.
Mijn dagelijkse routines – regelmatige maaltijden, vroeg genoeg naar bed gaan, het ritme van de zon volgen en regelmatig bewegen en rusten – zorgen ervoor dat mijn lichaam goed blijft functioneren. Bovendien houdt het mijn batterij (ojas) voldoende opgeladen, zodat ik, als er iets gebeurt, veerkrachtiger ben.

Het was al een drukke zomer geweest met het bouwen van de yurt, mijn eigen praktijk, studeren en mijn groene daken bouwgroepje, en nu was het tijd om te reizen.

Eerst Nederland, waarover je al hebt gehoord: de trein, mijn plas ophouden, het ongemak en de twee weken die nodig waren om alles weer op gang te krijgen.
En daarna Israël, om Itay weer te zien en zijn familie voor het eerst te ontmoeten. Het was vlak voor onze drie jaar samen jubileum, en hij had zijn familie ook al twee jaar niet meer gezien.
We waren van plan om in mei te gaan, maar dat werd gecancelled, dus nu was het eindelijk zover.

De reis erheen was al een les in geduld en basisbehoeften. Een uur lang vragen beantwoorden bij de incheckbalie, waar ze letterlijk alles vroegen, tot aan een factuur van mijn werk en een foto van het verjaardagsfeestje van mijn ouders die ik niet had genomen. Daarna moest ik naar een andere gate dan op mn boarding pass stond, om opnieuw gecontroleerd en ondervraagd te worden. Ze waren wel vriendelijk, heel grondig – wat begrijpelijk was – en ik mocht alleen mijn telefoon (geen kabels), AirPods en een boek meenemen aan boord; geen eten, water, noise-cancelling-koptelefoon, neusolie, snacks, nada – alles ging in het ruim.
Het is een vreemd gevoel om de spullen die ik had voorbereid voor mijn eigen welzijn af te moeten staan en afhankelijk te zijn van de drankjes en het broodje aan boord, dat gelukkig wel lekker was.
Ik ben goed aangekomen. Itay haalde me op, maar ik was zo moe dat ik zijn ouders even ‘hallo’ zei en kort mijn ervaringen vertelde, een douche nam en gewoon alleen maar wilde uitrusten.

Andere ritmes

Wat de eerste paar dagen een beetje lastig was, was dat in Nederland de zon rond half acht opkwam en onderging, en het herfstachtig weer was. In Israël was het 32 graden, en met dat de wintertijd in ging, licht om zes uur en om half zes alweer donker.

Ik leef meestal op het ritme van de zon, dus mijn ‘herfstbrein’ raakte behoorlijk in de war door dit licht en temperatuurschema. Elke ochtend voelde ik de drang om vroeg op te staan om van het daglicht te genieten, maar we waren nog steeds te slaperig, omdat onze bedtijd nog niet was aangepast.

De routines die alles mogelijk maken

We hebben 1 nacht gekampeerd in de woestijn onder een bijna volle maan. We hadden eten meegenomen, maar geen vuur, in de verwachting dat we vriendelijke buren zouden hebben. Voor het avondeten deelden we een heerlijke maaltijd met een stel dat naast ons kampeerde, maar als ontbijt at ik voor het eerst ‘overnight oats’ zonder ze te koken, met rauw fruit en al (ik zie mijn Ayurveda-vrienden al ineenkrimpen en anderen denken: ‘nou en?’), het bleek allemaal te verteren want ik had genoeg trek. Toch raad ik het nog steeds niet aan. Warm en gekookt is gewoon veel beter voor je maag.

Van daaruit reden we naar de Dode Zee, die op mijn verlanglijstje stond om te zien. Hier is het water zo zout dat het vettig aanvoelt en een laagje op je huid achterlaat (het is nu volkomen logisch waarom Ayurveda zegt dat zout pitta verergert). Een beetje vies en stinkend, maar het drijven is een behoorlijk toffe ervaring. Niets vergeleken met de zoutbaden in een spa waar ik wel eens in heb gedreven. Gelukkig was er een zoetwater stroompje ernaast om je in af te spoelen.

Itay had ook een oppasappartement geregeld in het noorden, zodat we wat tijd voor onszelf (met schattige oppaskatten) hadden in plaats van bij zijn ouders te verblijven, en om een aantal leuke vrienden te ontmoeten die in die omgeving wonen.

Het was zo’n interessante ervaring om tijdens deze reis op verschillende plekken te verblijven, in een tempo en omgevingen die zo anders zijn dan hoe we in Spanje leven. Wat maakte dat ik me zo dankbaar voelde voor het leven dat we daar hebben.

En toen was het tijd om weer naar huis te gaan. Mijn lichaam liet al de ophoping van vata zien, zoals we dat in Ayurvedaland noemen. Ik had voor het eerst in jaren weer menstruatiekrampen. Een goede vlucht, maar een late aankomst met een slechte, lawaaierige nacht in Madrid. De volgende ochtend een schommelende trein waarin ik een boek las, waardoor ik een lichte maar niet weggaande reismisselijkheid kreeg, waardoor ik geen eetlust had en dus nauwelijks at. ’s Avonds een paar lepels waterige, gekookte groenten, want onder de misselijkheid voelde ik toch honger, en vroeg naar bed. De volgende dag een wankele, futloze dag met diarree erbij. Verschillende klimaten in vier weken, reizen, tijdsverschillen, onregelmatige en afwisselende maaltijden, onderbroken slaap, veel nieuwe indrukken en mensen. Natuurlijk moest ik daarvoor de prijs betalen.
Maar de volgende ochtend was mijn eetlust weer terug, was mijn buik rustig en kwam mijn ritme langzaam vanzelf weer op gang.

Dat is dus de kern van dit verhaal: de routines, de zelfzorg, het ‘werk’ dat ik doe om gezond te blijven, stellen me in staat om deze maand ten volle te genieten, dingen te doen die ik normaal gesproken niet zou doen en daarvan te genieten. En ja, er stond een kleine prijs tegenover, maar ik had deze hele ervaring voor geen goud willen missen.

Deze routines maken deze vrijheid en dit plezier mogelijk, en vormen de veilige thuis waar ik daarna weer naar terug kan keren.

En nu is het weer terug naar het normale leven met gratis wekelijkse Insight Timer-sessies, met weer een Vermoeidheid en Ayurveda sessie aanstaande zaterdag om 15:00 CET en heel veel nieuwe ideeën die in de loop van de tijd langzaam vorm zullen krijgen.

Veel liefs,
Rianne