Ik zat in de spreekkamer van de arts nadat ik de diagnose van een auto-immuunziekte van mijn nieren had gekregen. Ik voelde me gezond en had niet echt door wat er aan de hand was. Bij deze derde controle keek de dokter me doordringend aan, terwijl hij voorover leunde en zei: “Je kunt genieten van Kerstmis en Nieuwjaar, maar ik wil dat je op 2 januari terugkomt om met de behandeling te beginnen. Als je dat niet doet, kan dialyse eerder nodig zijn dan verwacht.”

Wat me verbaasde was niet alleen de waarschuwing, maar ook de blik op zijn gezicht en de manier waarop ik verstijfde toen ik besefte dat hij het serieus meende. Het drong tot me door dat mijn leven niet altijd door zou gaan was en dat mijn huidige levensstijl, in een busje in een community, binnenkort misschien niet meer mogelijk zou zijn. Ik besefte dat er grote dingen mis konden gaan, ook al voelde ik me prima.

Als ik nu terugkijk, realiseer ik me dat mijn lichaam al lange tijd signalen gaf – signalen die niet belangrijk genoeg leken en die ook door de medische wereld niet goed werden opgepakt. Ik was eerst geschokt, daarna bang, en voelde een soort verdriet om de illusie van vrijheid waarin ik had geleefd.

En toen kwam mijn vastberaden wetenschappelijke hoofd in actie: ik moest dit serieus nemen, alternatieven moest onderzoeken en manieren vinden om weer enige controle te krijgen, in plaats van het maar laten gebeuren.

Terugkijkend werd dat moment dat ik terugging naar de basis: voeding en levensstijl, wat kan ik zelf doen. En nu help ik zelf mensen met chronische aandoeningen, en die hulp begint bij je spijsvertering.